II Niedziela Wielkanocna /A/ (2014)
II Niedziela Wielkanocna /A/
Niedziela Miłosierdzia Bożego
2014-04-27
Dz 2, 42 – 47; 1P 1, 3 – 9; J 20, 19 – 31
,,Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.”
Stara chrześcijańska legenda opowiada, że każdy z nas złączony jest z Bogiem niewidzialną cienką nitką. Każdy grzech ciężki obciąża człowieka do tego stopnia, że ta nitka się przerywa. Jeżeli jednak grzesznik przyznaje się szczerze do winy i żałuje za popełnione grzechy, jeżeli mocno prosi Boga o przebaczenie, to dobry Bóg lituje się i sam osobiście wiąże tę przerwaną nitkę, która znów łączy nas z Bogiem. Rzecz oczywista, że ta nitka staje się coraz to krótsza, a my grzesznicy zbliżamy się coraz bardziej do nieba.
Tą nicią, która wiąże każdego z nas z Bogiem, jest nieskończone Boże miłosierdzie. Właśnie dziś w Drugą Niedzielę Wielkanocną przeżywamy Uroczystość Bożego Miłosierdzia. A skoro Miłosierdzie Boże to i św. siostra Faustyna. Warto zatem w dniu uroczystości Miłosierdzia Bożego przypomnieć sobie, kim była siostra Faustyna Kowalska, do czego Bóg ją powołał i co polecił jej głosić. Gorąca miłość Boga i bliźniego wiodła ją na szczyty poświecenia i heroizmu. Odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Miłosierdzia Bożego i ufnością w to niezgłębione miłosierdzie. Wiele razy objawiał się siostrze Faustynie Pan Jezus. Tej prostej, nie wykształconej, ale mężnej, bezgranicznie ufającej Bogu zakonnicy, powierzył Pan Jezus wielką misję: orędzie Miłosierdzia skierowane do całego świata. „Wysyłam ciebie – powiedział – do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając do swego miłosiernego Serca”. /Dz. 15/
Co zatem objawił Pan Jezus siostrze Faustynie i czego od niej żądał? Objawił jej, że pragnie, aby Druga Niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia Bożego. Obiecuje tym wszystkim, którzy będą odprawiać nowennę do Miłosierdzia Bożego i przystąpią w tę niedzielę do Komunii Św., morze łask. Dusze te dostąpią zupełnego odpuszczenia win i kar. Pan Jezus objawił jej, że nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego jest ratunkiem dla współczesnego świata, który zmierza ku zagładzie. Tym wszystkim, którzy odprawiać będą koronkę do Miłosierdzia Bożego, obiecuje Pan Jezus swoją nieprzerwaną opiekę. „Dusze, które będą odprawiać tę koronkę, miłosierdzie moje ogarnie (…) w życiu, a szczególnie w śmierci godzinie”. / Dz /
W jednym z objawień skarżył się Pan Jezus siostrze Faustynie: „Nieufność dusz rozdziera wnętrzności moje… Pomimo niewyczerpanej miłości mojej – nie dowierzają mi, nawet śmierć moja nie wystarcza im”. /Dz. 50/ Jakże te słowa objawienia współbrzmią ze słowami dzisiejszej Ewangelii, w której Pan Jezus wyrzuca niewiarę i nieufność Tomaszowi. Ta niewiara i nieufność musiała bardzo zranić Chrystusa, skoro upomniał Tomasza słowami: „Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś, błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.
Pamiętajmy, że niewiara i nieufność bardzo ranią przepełnione miłosierdziem do ludzi Serce Pana Jezusa. Nie bądźmy zatem niedowiarkami. Nie traćmy ufności w nieskończone Miłosierdzie Boże. Niech naszą najczęstszą modlitwą będzie modlitwa: „Jezu ufam Tobie!”. Odmawiajmy koronkę do Miłosierdzia Bożego! Tak jak siostra Faustyna i Jan Paweł II, który dziś – w Niedzielę Miłosierdzia Bożego – zostaje włączony w poczet świętych, bądźmy apostołami Bożego Miłosierdzia!
Na zakończenie naszego rozważania módlmy się słowami przepięknej pieśni:
Nasze plany i nadzieje coś niweczy raz po raz. Tylko Boże miłosierdzie nie zawodzi nigdy nas. Jezu ufam Tobie od dziecięcych lat. Jezu ufam Tobie, choćby wątpił świat. Strzeż mnie dobry Jezu, jak własności Swej i w opiece czułej duszę moją miej.
Przygotował: ks. Tomasz