V Niedziela Wielkanocna /A/ (2017)
V Niedziela Wielkanocna /A/
Dz 6, 1 – 7; 1 P 2, 4 – 9; J 14, 1 – 12
W ten święty dzień tygodnia przychodzimy do kościoła na spotkanie z Chrystusem zmartwychwstałym. Jako lud Panu Bogu na własność przeznaczony świętujemy pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Podczas Eucharystycznej Ofiary przeżywamy tajemnicę naszego odkupienia, budujemy wspólnotę Kościoła Chrystusowego i wypełniamy nasze powołanie. Najświętsza Ofiara, w której uczestniczymy, umocni nas w budowaniu świątyni wznoszonej na kamieniu węgielnym, którym jest Jezus Chrystus. Czytania liturgiczne piątej niedzieli wielkanocnej wprowadzają nas w tajemnicę Kościoła. W pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich słyszymy, że do Kościoła Chrystusowego należą ludzie razem ze swymi kłopotami i trudnościami codziennego życia, które trzeba rozwiązywać. Do Kościoła w Jerozolimie zaczęli przybywać nie tylko Hebrajczycy, ale także helleniści pochodzenia pogańskiego. Wśród nich były także wdowy, które z pobożności zamieszkały w Jerozolimie. Konieczność niesienia im pomocy stała się okazją do utworzenia instytucji diakonów, pełniących działalność charytatywną. Apostołowie oddali się posłudze głoszenia słowa Bożego i udzielania sakramentów świętych, a diakonom powierzono doczesne potrzeby wiernych, zwłaszcza biednych, wdów, sierot, chorych, więźniów i wszystkich potrzebujących.
Drugie czytanie z Listu św. Piotra Apostoła ukazuje widzialne oblicze i struktury Kościoła Chrystusowego. Jezus Chrystus jest żywym kamieniem węgielnym. Na Nim Bóg zbudował Kościół jako duchową świątynię. Jej żywymi kamieniami są ludzie wierzący, których św. Piotr nazywa wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym narodem i ludem Bogu na własność przeznaczonym. Jezus Chrystus jest żywym kamieniem odrzuconym, zabitym, nadal żyjącym na wieki. Św. Piotr pisze także do nas, wierzących ludzi, że przez sakrament Chrztu Świętego należymy do Kościoła i mamy udział w powszechnym kapłaństwie wiernych. Przez Chrystusa składamy duchowe ofiary miłe Bogu: wiarę, miłość i służbę. Jako lud kapłański, przeznaczony Bogu na własność, uczestniczymy w Eucharystycznej Ofierze w niedziele i święta, zanosimy modlitwy i wypełniamy nasze codzienne obowiązki.
W Ewangelii mówi nam Jezus Chrystus, że Jego Kościół, zbudowany z żywych kamieni, jest Kościołem pielgrzymującym do domu Ojca. Chrystus jest Drogą, Prawdą i Życiem. Pan Jezus mówi do swoich uczniów, aby nie załamali się i nie zwątpili, kiedy powróci do Ojca: „Gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem”. Pan Jezus pociesza uczniów i obiecuje powtórnie przyjście, aby zabrać ich do siebie, a kiedyś także nas, byśmy żyli w domu Ojca.
Przeżywając piątą niedzielę Wielkanocy pomyślmy, że od Zmartwychwstania Chrystusa upłynęło już dwa tysiące lat, a my wciąż pytamy: Czy świat chrześcijański stał się bardziej ludzki? Czy opłacił się wielki wysiłek Boga: Wcielenie, Krzyż, Zmartwychwstanie? Jako uczniowie Chrystusa mamy czynić w życiu to, co On czynił: miłować Miłością, która ma swe źródło w Bogu.
Opracowała: s. Teresa Opydo