NEOKATECHUMENAT – powrót do źródeł chrześcijaństwa

„Katechumenat – droga prowadząca do wiary dojrzałej, która nie sprowadza się wyłącznie do liturgicznych rytów czy formowania umysłu, ale dzięki trzem elementom: Słowu Bożemu, Liturgii i braterskiej Wspólnocie zdąża do przemiany serc dokonującej się mocą Ducha Świętego”.

Andrzej Wojnowski, I wspólnota neokatechumenalna  przy kościele Ojców Jezuitów w Lublinie

To jedno zdanie tak naprawdę określa istotę Drogi Neokatechumenalnej. Nasza wspólnota, w parafii Św. Michała, powstała wiosną tego roku po cyklu katechez. Naszym prezbiterem jest ks. Łukasz Maliński. Spotykamy się dwa razy w tygodniu: środa – Liturgia Słowa, sobota – Eucharystia. Bardzo ważną rolę pełnią również tzw. „przygotowania”, które odbywają się w naszych domach. Spotykając się w mniejszych kilkuosobowych grupach, wybieramy fragmenty z Pisma Świętego na dany temat, wg klucza, jakim jest słowo, które chcemy rozważać podczas najbliższej liturgii, np. słowo „Słuchać”. Wyszukujemy w Biblii wszystkie fragmenty, które mówią o „słuchaniu” i wybieramy te, które do nas najbardziej „przemówiły”. Takie przygotowania są jednocześnie okazją do bliższego poznania Biblii, poznania siebie nawzajem, do szczerej rozmowy i przede wszystkim do zacieśniania więzi przyjaźni, braterstwa opartego na byciu w jedności z Bogiem. Podczas Liturgii Słowa ma miejsce echo słowa, czyli dzielenie się ze wspólnotą swoim doświadczeniem i uświadomienie sobie, co do mnie konkretnie dziś poprzez te przeczytane fragmenty z Pisma Świętego mówi Bóg.

Dla nas to dopiero początek Drogi, czas, kiedy uczymy się słuchać Słowa Bożego – prekatechumenat. Uczymy się akceptacji drugiego człowieka takim, jaki jest na dziś. A nie jest to łatwe, bo nie znaliśmy się wcześniej i każdy z nas przyszedł do Wspólnoty ze swoim bagażem doświadczeń i swoim wyobrażeniem, jak będzie wyglądało jego życie. Będąc we wspólnocie, bardzo szybko przekonaliśmy się, jak Pan Bóg nas pozmieniał przez te zaledwie kilka miesięcy, jak odkrywamy nagość naszej wiary i jak cały czas otwierają się nasze serca na miłość Boga; jak On prostuje nasze życiowe ścieżki, jak podaje nam pomocną dłoń, kiedy tego potrzebujemy. I wymaga od nas tylko jednego: abyśmy nauczyli się Go słuchać i czytać Jego znaki, być uważnym w relacji z drugim człowiekiem, jak daje nam rozeznanie w życiu. Tego wszystkiego uczy nas Droga Neokatechumenalna, bycie w jedności z siostrami i braćmi we wspólnocie.

I na koniec również cytat z ks. Alfreda Cholewińskiego SJ – inicjatora i pierwszego opiekuna Drogi Neokatechumenalnej w Polsce, katechisty wędrownego we Włoszech i Austrii:

„Celem drogi katechumenatu jest osiągnięcie odnowionej świadomości i dojrzałości obietnic chrzcielnych. (…) Widziałem, że dla bardzo dużej liczby osób wspólnota staje się jakby arką Noego; niezawodnym schronieniem w czasie życiowych pokus i prób. (…) Jestem pod wrażeniem silnego doświadczenia neokatechumenatu, który przekonał mnie głęboko. Nie wierzę już w inne dzieła. Jestem głęboko zakorzeniony w Drodze Neokatechumenalnej, która stała się moją „duchową ojczyzną”.

Edyta Orłowska