XXIII Niedziela Zwykła /A/ (2014)
XXIII Niedziela Zwykła /A/
2014-09-07
Ez 33,7-9; Ps 95,1-2.6-9; Rz 13,8-10; 2 Kor 5,19; Mt 18,15-20
Choć każdego dnia spotykamy się z innymi ludźmi, choć wymieniamy swoje zdania, dzielimy się radościami, wzajemnie się mobilizujemy, to jednak bywa i tak, że nie do końca potrafimy po chrześcijańsku zachować się względem brata czy siostry. Jezus daje nam dziś bardzo konkretną, choć trudną naukę, pomocną w relacjach międzyludzkich. Mówi o upomnieniu braterskim. Najprościej jest nam zgodzić się z drugim człowiekiem. Bywa i tak, że mając własne zdanie boimy się go wyrazić, by nie zostać źle zrozumianym, albo „odrzuconym”. Największy problem pojawia się jednak wtedy, gdy trzeba wskazać komuś, że droga, którą postępuje jest niewłaściwa, grzeszna, a nawet gorsząca. Wtedy często umywamy ręce. Szybko tłumaczymy się, że przecież sami nie jesteśmy idealni, że to nie nasza sprawa, że każdy ma wolność w postępowaniu. Zaniedbujemy tym samym dobro, które mogliśmy wykonać, a co raz bardziej wchodzimy w grzech cudzy: zezwalamy na czyjś ghrzech, usprawiedliwiamy taki a nie inny czyn, czy wreszcie milczymy, gdy ktoś grzeszy. Jezus wskazuje jasną drogę upomnienia. Naszym obowiązkiem chrześcijańskim jest by w duchu pokory i miłości, nigdy ze złośliwością czy premedytacją zwrócić uwagę bliźniemu i wskazać właściwą drogę. Wpierw w cztery oczy, później przy świadkach i wreszcie przy społeczności Kościoła. Prośmy o odwagę i obiektywizm byśmy potrafili upomnieć, prośmy o pokorę i cierpliwość, gdy nas będą upominać.
Przygotował: ks. Michał
Dz. 8, 5 – 8. 14 – 17; 1 P 3, 15 – 18; J 14, 15 – 21
Teksty liturgiczne ciągle wspominają o Chrystusie, który ukazywał swoim uczniom po zmartwychwstaniu, przebywał z nimi. Dzisiejsza liturgia słowa mówi nam o Duch Świętym. To Jego obiecał Jezus uczniom w czasie ostatniej wieczerzy: „będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze”. Jezus mówił o Nim jako o Pocieszycielu,
a dalej dodaje: „a Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem”. Jezus nie zapowiada jakiegoś nowatora, głoszącego nową naukę, ale mówi, że Duch Święty przypomni wszystko to, co On powiedział. Tematyka zesłania Ducha Świętego wprowadza nas w dzień Pięćdziesiątnicy. Liturgia używa tych tekstów aby nas dobrze przygotować na przyjęcie tego Daru. Obchodzenie tej pamiątki wylania Ducha Świętego na zgromadzonych w wieczerniku, przypomina nam
o sakramencie bierzmowania. Duch Święty zostaje wylany na nasze życie, abyśmy wydali obfite owoce. Jezus mówi o Duchu Pocieszycielu. Jakże bardzo nam brak tego pocieszenia w życiu codziennym.
Coraz bardziej uwidacznia się kultura konsumpcji, użycia. Dzisiejszy świat ofiaruje nam mnóstwo reklamy, taniej recepty na ciekawe życie. Przed zalewem tej masy, może nas ustrzec myślenie i widzenie w świetle pouczenia Ducha Świętego. Nie możemy poddać się bez walki. Mocy Ducha Świętego, którą otrzymaliśmy na chrzcie świętym i bierzmowaniu nie możemy zmarnować. Ona ma nas uzdalniać do dawania świadectwa. Bycie chrześcijaninem zobowiązuje nas w każdej sytuacji. Św. Jakub pisze: „martwa jest wiara bez uczynków”. Mamy dawać świadectwo. Do tego zachęca nas dziś Św. Piotr. W swym liście pisze: „Bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która jest w was.
A z łagodnością i bojaźnią Bożą zachowujcie czyste sumienie..” Starajmy się być wierni nauce Kościoła, starajmy się dawać świadectwo naszym życiem o Chrystusie, o jedności z Kościołem. Chrystus umarł za nas z miłości. Swym czynem potwierdził głoszoną przez Siebie naukę. Znamy przecież największe – przykazanie miłości: „Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie”. Jezus łączy miłość względem siebie z przykazaniami. Każdy z nas zna przykazania Boże. Może trudno jest je zachowywać, lecz widzimy, że są one potrzebne dla naszej odpowiedzi Bogu. Przykazania mają nam pomóc w drodze do Boga. Jezus pragnie, aby to On był na pierwszym miejscu.